Sulaiman (39), Syrië: 'De uren op Schiphol waren als een achtbaan'

Sulaiman vluchtte met zijn gezin van Syrië naar Libanon, maar ook daar bleek het leven voor hen onmogelijk. Om zijn kinderen een kans op een toekomst te geven, vluchtte hij verder. Anderhalf jaar 'overleefde' hij zonder zijn gezin, maar op de dag van hun hereniging stormde het nog steeds in zijn hoofd. 'Zouden ze nog wel van mij houden?'

Onmogelijk leven

'De afgelopen jaren waren loodzwaar. Door de oorlog verloren mijn vrouw en ik onze oudste zoon, hij was pas zestien jaar. In Libanon probeerden we daarna een nieuw leven op te bouwen, maar dat bleek onmogelijk. Mijn kinderen mochten niet naar school, ik mocht er niet werken en in het vluchtelingenkamp waar we woonden was niet genoeg eten. Om mijn gezin een kans op een toekomst te geven, vluchtte ik na een jaar verder naar Europa.'

'Hielden ze nog van mij?'

'De uren op Schiphol waren als een achtbaan. Ik was blij, maar de zorgen en angst overheersten. Namen mijn kinderen het mij kwalijk dat ik er niet voor hen was? Ik wist wat voor hel ze hadden doorstaan, de anderhalf jaar dat ik weg was. Hielden ze nog wel van mij? Zouden ze aarden in Nederland, hier gelukkig kunnen zijn? Al die vragen raasden door mijn hoofd toen deze foto werd genomen.'

Overal weer 'papa'

'Maar nu, een paar maanden later, klinkt in mijn huis overal weer het woord "baba" ("papa" in het Arabisch, red.). Ik had me voor niets zorgen gemaakt, iedereen was ontzettend blij me weer te zien.'

Help mee: geef om gezinshereniging

Vluchtelingen die door hun vlucht gescheiden zijn geraakt van hun gezin, hebben recht op gezinshereniging. Maar zij krijgen geen advocaat in deze ingewikkelde procedure, die soms wel jaren kan duren. Daarom begeleiden wij de gezinnen hierbij.

Ja, ik doe een gift >>

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!