Tanya uit Syrië: 'Door aan mijn kinderen te denken,kon ik doorgaan'

Met een bootje naar Griekenland. Daarna te voet naar Hongarije, door de bergen, het bos en de kou. Dat doe je alleen als je geen andere keus hebt. ‘En als moeder heb je dat niet’, vertelt de Syrische Tanya. Haar zoektocht naar een veilige plek duurde veertig doodsbenauwde dagen. Inmiddels hebben Tanya en haar man in Nederland hun beroep als imker weer opgepakt, en het belangrijkste: ‘de kinderen zijn veilig en kunnen naar school.’

‘In Syrië hadden we een prachtig huis, omringt met olijfbomen. Verspreid in de omgeving hadden we zo’n tweehonderd bijenkasten staan. We verkochten de olijven en zelfgemaakte honing vanuit huis. Elke dag kwamen er mensen aan de deur. Onze kinderen konden er spelen en gingen naar school. Ons leven was perfect.’

Alles verwoestende oorlog

‘Tot de oorlog steeds dichterbij kwam. Door het geweld werden steeds meer bijenkasten verwoest. Steden en dorpen zaten soms dagen zonder stroom. Uit de wijde omgeving kwamen mensen naar ons huis. Ze kapten stiekem onze olijfbomen om vuur te maken.’

'Zo'n leven wil geen enkele ouder voor zijn kinderen'

‘Het werd te onveilig. We moesten vluchten en kwamen in Turkije terecht. Het leven was er moeilijk. Mijn man en ik werkten twaalf uur per dag, maar verdienden niet genoeg om de huur te betalen en eten te kopen. Ook onze oudste kinderen moesten aan de slag. De jongsten zaten dagen alleen thuis. Zo’n leven wil geen enkele ouder voor zijn kinderen.’

Te voet de grenzen over

‘We wisten dat de reis naar Europa levensgevaarlijk zou zijn, maar we wilden onze kinderen een gezond leven geven, op een veilige plek. We besloten dat mijn man bij de kinderen zou blijven om hen te beschermen. Ik vertrok per boot naar Griekenland, vanuit daar ging ik te voet naar Hongarije. We liepen dagen achterelkaar door de bergen en de bossen. Het was koud en er was geen eten. Het was heel moeilijk, maar als moeder ben je extra sterk: door aan mijn kinderen te denken, kon ik doorgaan.’

'Eindelijk kon mijn dochter naar school'

‘Na veertig dagen kwam ik aan in Nederland. Een vrijwilliger van VluchtelingenWerk hielp met het aanvragen van gezinshereniging. Na bijna acht maanden kwamen mochten eindelijk mijn man en kinderen komen. Op het azc waar we verbleven, kon mijn jongste dochter Sham voor het eerst naar school. Daar deed ze mee aan een muziekproject van VluchtelingenWerk. Thuis oefende ze de liedjes die ze op school had geleerd. Ik was zo vaak zo bang geweest dat ik mijn gezin nooit meer zou zien, om hen allemaal bij elkaar te zien, was onwerkelijk.’

Help mee: geef om gezinshereniging

Vluchtelingen die door hun vlucht gescheiden zijn geraakt van hun gezin, hebben recht op gezinshereniging. Maar zij krijgen geen advocaat in deze ingewikkelde procedure, die soms wel jaren kan duren. Daarom begeleiden wij de gezinnen hierbij.

Ja, ik doe een gift >>

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!