Vluchteling Teklit en vrijwilliger Marcel ontwikkelden een goede vriendschap.

Teklit (21), Eritrea: 'Op Texel is alles goed'

Vanaf de eerste dag dat de Eritrese Teklit voet op Texel zette, is vrijwilliger Marcel (45) erbij. De twee hadden al snel een goede klik. Marcel: 'Ik zag het als mijn morele plicht om iets te doen. Nu help ik niet meer alleen omdat ik me verplicht voel, maar ook omdat ik er ontzettend blij van word.'

'We trekken er wekelijks samen op uit'

'In het begin hielp ik vooral met praktische zaken', vertelt de geboren Groninger. Maar al snel ontpopt zich een goede vriendschap tussen de twee mannen en trekken ze er wekelijks samen op uit. Marcel: 'In het voorjaar gingen we naar een schapenboerderij. Teklit was in Eritrea schaapherder, dus dat bezoek was een feest van herkenning!'

Verdwaald op Texel

Teklit: 'Op een avond afgelopen zomer, toen een vriend van mij verdwaald was op Texel en ik niet wist wat ik moest doen. Ik belde Marcel om halfdrie in de nacht. Die nam slaperig op en vertelde dat hij op vakantie was. Gelukkig was hij niet boos dat ik hem wakker had gebeld en heb ik met een andere vrijwilliger mijn vriend gevonden.'

Vreselijke gebeurtenis

Niet alleen de vluchtelingen die op Texel komen wonen zijn blij met hun nieuwe woonplaats. Volgens Marcel is het overgrote deel van de bewoners ook positief gestemd over hun komst. Vooral nadat in oktober 2014 een Syrische vluchteling levenloos aanspoelde op het strand van Texel. Marcel: 'Die vreselijke gebeurtenis heeft veel met het eiland gedaan. De vluchtelingencrisis kwam opeens letterlijk heel dichtbij. Het heeft de bewoners positief beïnvloed en meer mensen gingen zich inzetten.'

Morele plicht

Ook Marcel besloot toen te gaan helpen. 'Ik zag het als mijn morele plicht om iets te doen. Nu help ik niet meer alleen omdat ik me verplicht voel, maar ook omdat ik er ontzettend blij van word.'

'Voetbal geeft hem zelfvertrouwen'

Teklit heeft inmiddels zijn draai gevonden: hij heeft een leuke baan in een restaurant én de weg naar de plaatselijke voetbalclub gevonden. 'Ik heb een poosje meegetraind bij de voetbalclub hier op Texel. Ik begon in de laagste klasse, maar al snel mocht ik op hoger niveau spelen.' Marcel: 'De trainingen gaven hem veel zelfvertrouwen. Hij was in topconditie en kreeg algauw de bijnaam “Electric”, omdat hij zo snel was. Sport is goed voor de integratie: op het veld gaat het niet om etniciteit, maar om kwaliteit.' Teklit knikt trots wanneer Marcel over de bijnaam vertelt. 'Soms word ik nog op straat nageroepen door jongens van voetbal. Dan roepen ze: “Hé Electric, wanneer kom je weer voetballen?!”'

Het verhaal van Marcel

'Als ik zou moeten vluchten, hoop ik ook dat ik ergens welkom ben,' zegt Marcel in het interview dat we met hem hadden.

 

 

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!