Zuheir (56) uit Syrië: 'Een kleine droom die uitkomt'

In Nederland bouwde glasblazer Zuheir eigenhandig een nieuwe oven voor zijn glas. Maar hoewel hij alles op alles zet om zijn unieke ambacht weer voort te zetten in Nederland, blijven er onvervulde grote dromen.

Gesmolten glas

'Het is belangrijk dat een glasblazer zijn eigen oven bouwt. Alleen dan weet hij precies hoe de hitte en het gesmolten glas door de oven stroomt. De enorme ovens in mijn fabrieken in Syrie heb ik ook zelf gebouwd. Toen mijn contacptersoon van VluchtelingenWerk hoorde dat ik glasblazer ben, bracht hij me naar het Nationaal Glasmuseum in Leerdam. Daar kreeg ik spullen om weer een eigen oventje te bouwen: piepschuim, bakstenen, staal. Daarmee geef ik nu demonstraties in het centrum van Gouda.'

Eeuwenoud familie-ambacht

'Sommige voorbijgangers zijn zo enthousiast dat ze het vak ook willen leren. Binnenkort start ik daarom met mijn eerste cursus. Laatst hebben mijn jongste zoon en dochter hun eerste glaasje geblazen. Dat maakt me heel trots, want het glasblazen wordt in mijn familie al eeuwen doorgegeven. Mijn achternaam, Alkazzaz, betekent zelfs glas.'

Kleine en grote dromen

'De oorlog heeft mij alles afgenomen: mijn oudste zoon is omgekomen, mijn dochters en hun gezinnen zijn nog in Sÿrie. Ze kunnen geen kant op. Dat ik in Nederland mijn ambacht weer kan uitvoeren is een kleine droom die uitkomt, maar niets vergeleken met mijn grote droom: mijn gezin weer samen.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!