Annelies doet vrijwilligerswerk omdat ze vindt dat er iets wezenlijks niet klopt: ‘Ik ben hier geboren. Daar heb ik niets voor hoeven doen.’

Annelies: 'Eén voor één verdwenen zijn verworven rechten'

Wanneer vrijwilliger Annelies hem ontmoet is hij hier net aangekomen: helemaal alleen. In de dertien jaren die volgen, ziet ze met bewondering hoe hij keihard bouwt aan een nieuw leven. Dan valt de gevreesde envelop op de mat: hij moet terug. Annelies schreef een open brief aan haar cliënt.

Geen enkel vangnet

'Je was nog maar twaalf jaar toen je naar Nederland vluchtte, uit een land vol oorlog en ellende. Je was alleen, zonder familie of bekenden: geen enkel vangnet. Je ging naar VluchtelingenWerk voor hulp en daar kwam je mij tegen. Met een baan van 32 uur, een fijn huis, liefde, familie en geen geldzorgen leid ik een heel comfortabel leven. Ik kan me nog steeds niet voorstellen hoe het voelt om jou te zijn. Niet eens een klein beetje.'

Op zoek naar een beter leven

'Ik doe dit vrijwilligerswerk omdat ik vind dat er iets wezenlijks niet klopt. Ik ben hier geboren. Daar heb ik niets voor hoeven doen. Dat is gewoon gebeurd. Jij bent geboren in een ander land met oorlog en verdriet en hebt de moed gehad te vluchten. Je bent op zoek gegaan naar een beter leven. Naar mijn leven.'

Ze liepen met je weg

'En toen kwam je hier in dit comfortabele land en leerde je hoe het hier gaat. Nog wat onzeker, maar je begon te wennen. Naast de angst voor het onbekende en het verdriet om het bekende voelde je af en toe weer dat je leefde. Je ging naar school en op jouw stageplek liepen ze met je weg.'

Verdwenen rechten

'Toen kwam het bericht dat je nét niet onder het Kinderpardon valt. Weg verblijfsvergunning. Eén voor één verdwenen je verworven rechten. Systemen bleken logge monsters toen we iets aanvroegen en zijn nu ineens sneller dan het licht. Je kunt niet meer naar school en ook je huur niet meer betalen. Je moet terug naar een door oorlog verscheurd land. Weer een nieuwe plek waar je niets en niemand kent, weer helemaal alleen. Ik ben trots op Nederland omdat het een land is dat mensen in nood verwelkomt, maar nu schaam ik me. Laten wij dit gewoon gebeuren?'

Inmiddels heeft Annelies gehoord dat haar cliënt dankzij de inspanningen van zijn advocaat toch toch een verblijfsgunning heeft gekregen.

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Gaston (57)'Hun hereniging was onbeschrijfelijk mooi'
  • Jelte (68)'In mijn garage was Abrham even terug in Eritrea'
  • Rinotha (20)'Mijn vrienden verklaarden me voor gek'
  • Kiki (28)'Langzaam kruipen de kinderen weer uit hun schulp'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!