Anniek: 'De bezoekjes aan haar maken mijn wereld groter'

Vrijwilliger Anniek stuurde ons een prachtige brief over haar taalmaatje Titi uit Eritrea. Lees hieronder een fragment uit de brief én lees ook de reactie van Titi!

‘De jonge vrouw begroet me hartelijk en lacht een prachtige glimlach. “Hallo Anniek, hoe gaat het?” Als ik haar aankijk en onze ogen vinden elkaar, dan lijkt het alsof er kleine lichtjes schijnen in haar donkere kijkers. Haar donkere ogen met daarachter ook een donker verhaal. Haar donkere ogen die echter vol vertrouwen de toekomst in durven kijken.'

'De kennis over haar cultuur verrijkt'

'Titi is een lieve, warme vrouw van zesentwintig jaar, die na een lange vlucht strandde in mijn buurdorp waar ze een modern appartementje bewoont. Ze maalt koffiebonen met een vijzel. De koffie verwarmt ze op kooltjes en bewaart ze in een zware stenen kan. Een heel karwei, eerder een ritueel. Mijn wekelijkse bezoekjes aan haar maken mijn wereld groter. De kennis over haar cultuur verrijkt. Ze vertelt over haar woning in Eritrea, een hutje van platen en planken. En ze vertelt over de vijf uur durende voettocht naar de “supermarkt”. Nu fietsen wij samen naar de Lidl en koopt ze salade of aardappelen in een plastic zakje.'

Kippenvel

'Samen doen we haar administratie. De zinnen in de ambtelijke brieven zijn zo cryptisch dat ik ze als Nederlander niet eens begrijp. Als ik haar vraag of ze in Eritrea ook zoveel papieren had, schudt ze hard haar hoofd. Ergens ben ik blij voor haar, dat zij tijden heeft gekend zonder bureaucratie. Maar wanneer ze me andere verhalen vertelt, krijg ik kippenvel. Over haar verleden en haar vlucht. Dan lijkt mijn adem even te stoppen en mijn hartslag te vertragen.'

'Een ver-van-mijn-bedshow die ineens dichtbij is

'Zij is zo anders dan alle mensen die ik ooit eerder heb ontmoet. Haar verhaal is confronterend, een ver-van-mijn-bedshow die ineens dichtbij is. Dit is een vrouw van mijn eigen leeftijd die noodgedwongen een ander leven kreeg. Hoewel ik me niet in haar kan verplaatsen en niet kan voelen wat zij voelt, merk ik dat me veel doet.'

Écht contact

'Ik vind het bijzonder dat ik écht contact met haar heb. Ze luistert, ze kijkt, ze ziet me. Hoe vaak heb ik het idee dat Nederlandse mensen me niet écht horen als ik iets zeg? Dat ze zijdelings nog even op hun telefoon kijken, of er toevallig een appje binnenkomt. Dat ze knikken als ik iets vertel, terwijl ik voel dat ik geen echte verbinding heb. Als ik binnenstap in haar woonkamer, stromen verschillende uitheemse geuren mijn neus binnen. Ik ruik komijn, gok ik. En kurkuma? Ik vertel haar dat het lekker ruikt. Ze lacht en zegt “Dank je wel, Anniek.” Een twinkeling schittert weer in haar ogen. Haar donkere ogen met een onmetelijk indrukwekkend verhaal. Een oud verhaal, maar ook een nieuw verhaal dat voor haar ligt.'

 

 Lees de reactie van de Eritrese Titi hier!

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Gaston (57)'Hun hereniging was onbeschrijfelijk mooi'
  • Jelte (68)'In mijn garage was Abrham even terug in Eritrea'
  • Rinotha (20)'Mijn vrienden verklaarden me voor gek'
  • Kiki (28)'Langzaam kruipen de kinderen weer uit hun schulp'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!