Elisabeth (30): 'Vrijwilligerswerk is nu op pragmatisme gestoeld'

Vrijwilliger van het eerste uur Rina Griffioen (79) schrijft een brief aan Elisabeth van Keulen (30), die onlangs is gestart bij VluchtelingenWerk. Een persoonlijke correspondentie over uitdijende kringetjes van steun. Lees hier Elisabeths antwoord op de eerdere brief van Rina.

Beste Rina,

 

Vreemd genoeg stelt het me gerust te lezen dat er veertig jaar geleden ook mensen waren die zich afzetten tegen de komst van vluchtelingen. Ik maak me al langer zorgen over de verharding in de maatschappij, wat voor mij de reden was om vrijwilliger te worden bij VluchtelingenWerk.

Idealistische wereld

Uit jouw brief klinkt een wereld waarin het idealisme hoogtij vierde. Mijn wens om maatschappelijk van belang te zijn heeft komt daar ook uit voort, hoewel ik het vermoeden heb dat vrijwilligerswerk anno 2019 vaker op pragmatisme gestoeld is. Ik heb een fulltimebaan en ga na mijn werk één avond per week een uurtje langs bij Afomia. Mijn rol is veel minder intensief en vervlochten met mijn persoonlijke leven dan dat van jou was.

Een hele kip

Afomia is 35 jaar en een goedlachse, alleenstaande moeder uit Eritrea. Sinds vier maanden woont ze in Amsterdam. Als wijkvrijwilliger kwam ik pas in beeld na de intensieve maatschappelijke begeleiding van VluchtelingenWerk: alle verzekeringen zijn afgesloten, er zijn scholen gevonden voor de kinderen en Afomia's inburgering is gestart. Nu ben ik er voor de kleine problemen die haar bezighouden. Ook is het aan mij om haar wegwijs te maken in onze wijk. Het was best spannend, de eerste keer dat ik Afomia ontmoette. Het was acht uur 's avonds, uur 's avonds, ik had allang gegeten, maar na mijn binnenkomst begreep ik dat ze speciaal voor mij gekookt had: een Eritrees gerecht met bijna een hele kip erin. Ik ben al jaren vegetariër, maar heb die avond mijn kip maar keurig opgegeten.

Rondrennen op het voetbalveld

Ik had me voorgenomen om samen eens naar de markt te gaan of een museum te bezoeken. In de praktijk merk ik dat de ingewikkelde papierwinkel die Nederland zo eigen is nog de bovenhand voert. Het vertalen van brieven of het plegen van een telefoontje naar een instantie. En dat is goed, ik laat Afomia sturen. Mijn idyllische ideeën moeten het niet voor haar gaan invullen.

Vorige week bezocht ik samen met haar twee oudste kinderen een proefdag op de lokale voetbalclub. We maakten kennis met de trainer en niet veel later rende Afomia's 14-jarige zoon stralend op het voetbalveld rond. Dat zijn hele mooie momenten.

Netflixen op de bank

Mijn vrienden zeggen vaak: 'Ik zou ook zo graag vrijwilligerswerk willen doen.' Maar je moet gewoon de tijd nemen, zo simpel is het. Er zijn avonden dat ik drie uur lang op de bank aan het netflixen ben. Een paar uurtjes kunnen er dan echt wel af.

Kringetjes maken, inderdaad. 

Elisabeth

Lees hier de brief die Rina (79) aan Elisabeth stuurde

Rina was vrijwilliger van het eerste uur bij VluchtelingenWerk. Lees hier de brief die zij stuurde aan Elisabeth: 'Twee stoelen en een tafel in een oude school, zo begon eind jaren zeventig de afdeling Dordrecht van VluchtelingenWerk. Omdat ik van beroep onderwijzeres was, nam ik het taalonderwijs voor mijn rekening. Dat gebeurde gewoon bij mij thuis. Mijn kinderen zouden opgroeien met vluchtelingen over de vloer.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!