Taalcoach Emmie sloot vriendschap met de Eritrese Hruy.

Emmie (28): ‘Door Hruy kregen vluchtelingen een gezicht’

Taalcoach Emmie en de Eritrese Hruy zijn even oud, maar groeiden op in tegenovergestelde omstandigheden. Toch stond dat een vriendschap niet in de weg. ‘Hruy is echt mijn buddy geworden.’

Vlakbij maar toch ver weg

‘Iedere dag fietste ik langs het noodopvangcentrum in de Marnixstraat in Amsterdam. Ik woonde er vlakbij, maar toch zag of sprak ik nooit een vluchteling. Dat vond ik een raar idee. Tegelijkertijd domineerde de vluchtelingencrisis het nieuws en greep het me erg aan. Daarom besloot ik me aan te melden als taalcoach. Al een week later werd ik gekoppeld aan Hruy, een Eritrese jongen die even oud was als ik.'

Tegenovergestelde levens

'In de maanden die zouden volgen, heb ik me vaak afgevraagd hoe het mogelijk is dat twee leeftijdsgenoten zo’n compleet ander leven hebben geleid. Ik werd omringd door keuzes, maar in Eritrea werden de beslissingen voor Hruy gemaakt. Terwijl ik mijn Amsterdamse ‘vrijheid-blijheid’ leven leidde, waagde Hruy zijn leven toen hij vluchtte uit zijn land. Toch maakten die verschillen onze gesprekken niet ongemakkelijk, we waren allebei oprecht nieuwsgierig naar elkaar.'

Stadswandelingen en een bierfiets

'Het afgelopen jaar wandelden Hruy en ik al pratend door heel Amsterdam. In het Vondelpark genoot hij van het vertier om hem heen. Mensen die barbecueën, een potje voetballen, een rondje hardlopen. Hij vroeg honderduit, óók over de bierfiets die ons passeerde en waarom die mensen zo luidruchtig waren. We zaten eens uren buiten op een bankje, toen hij over zijn leven in Eritrea vertelde. Hoe hij zijn vrouw miste en over zijn periode in het leger. Ik wist niet dat de situatie in Eritrea zó slecht was. Door Hruy kregen vluchtelingen een gezicht.'

Culinaire ontmoetingen

'Samen bezochten we ook de Amsterdamse musea en aten we in een Eritrees restaurant. Daar leerde ik over de Eritrese thee- en koffieceremonies en wat een ‘engere’ en een ‘mosob’ is. Afgelopen kerst dineerden we bij mij en mijn vriend thuis, en aten we met zijn drieën een traditioneel Nederlands drie-gangen kerstdiner. Zo oefenden we op een heel natuurlijke manier de taal en werden we gaandeweg vrienden.'

Amsterdamse maatjes

'Inmiddels volgen we allang geen taalprogramma meer, maar drinken we samen gezellig een biertje op het terras. Binnenkort gaan we met zijn en mijn vrienden naar een wedstrijd van Ajax. Hruy is echt mijn buddy geworden.’

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!