Houman (34) is begeleider op de Kindervakantieweken: 'Wat je terugkrijgt, is niet te beschrijven'

Even onbezorgd vakantievieren: voor veel vluchtelingkinderen zit het er niet in. Speciaal voor hen organiseert VluchtelingenWerk de Kindervakantieweken. Als klein jongetje ging Houman zelf mee op de vakantie en nu, zo'n vijfentwintig jaar later, is hij er weer bij: als begeleider.

'Niet langer uitgesteld'

'Mijn zus was jaren geleden mee geweest als begeleider. "Moet je ook doen", had ze al honderd keer gezegd. Maar elk jaar had ik iets anders te doen: drie weken Thailand met mijn vrienden, net een drukke tijd op werk. Het kwam er niet van. Tot ik een andere levensfase kwam. Iedereen heeft het vast weleens, het moment waarop je denkt: is het dit het nou? Toen heb ik het niet langer uitgesteld, maar me gewoon opgegeven.'

Net meditatie

'Als accountant zit ik doordeweeks achter mijn bureau. Een week op vakantie met dertig kinderen kun je eigenlijk wel het tegenovergestelde noemen. Vanaf het moment dat je ’s ochtends de tent uitkomt totdat rond een uur of twee 's nachts de laatste puber eindelijk slaapt, ben je nergens anders mee bezig. Ik ben vrij spiritueel en zo’n vakantieweek is haast een meditatie: je leeft écht in het moment.'

Verdriet

'Het is mooi om de kinderen te zien genieten. Van het dagje dierentuin, het lasergamen. Even net als hun zorgeloze leeftijdsgenoten. Maar soms, als er tijd is om te kletsen, komen de heftige verhalen. De Oeigoerse jongen die al zijn zussen is verloren. Of de Syrische jongen wiens vader is gedood in de oorlog. Terwijl hij dat vertelde, draaide hij zijn hoofd weg. "Hee man, je mag wel verdrietig zijn he?", zei ik. Pas toen liet hij zijn emotie zien.'

Fijne herinneringen

'Natuurlijk blijven die verhalen in mijn hoofd zitten. Het voelt fijn om de kinderen in ieder geval deze fijne herinnering te geven. Als ik over het terrein van het vakantiekamp loop, komen ook de herinneringen van mijn vakantie van vroeger terug. Het is namelijk dezelfde plek als waar mijn zus, broertje en ik vroeger op kamp waren. Het is nu vijfentwintig jaar geleden, maar de sfeer voelt hetzelfde, de omgeving lijkt onveranderd en zelfs de limonade smaakt zoals toen.'

Relativeren

'We leven in een individualistische samenleving. Je kunt zoveel dingen voor jezelf doen: even een dinertje, een bioscoopje pakken. Misschien vergeten mensen daardoor hoe goed het voelt om iets voor een ánder te doen. Na zo'n vakantie moet ik een week bijkomen, maar op de ervaring kan ik ook een jaar lang teren. Het helpt me beseffen wat ik belangrijk vind en andere problemen te relativeren.'

Wijze lessen

'Wat je ervoor terugkrijgt, is niet te beschrijven. Ook nu, tijdens mijn tweede jaar, blijven de kinderen mij verbazen. Eén voorbeeld: aan het eind van de vakantie gaven we iedereen een herinneringsboekje, waarin ze berichtjes voor elkaar konden schrijven. In het schriftje van een van de meisjes had een jongen geschreven: "Ik vind je zo leuk, maar durfde het niet te zeggen. Ik hoop dat er later iemand verliefd op je wordt die dat wel durft te doen." Zulke grootse woorden. De jongen was nog geen twaalf jaar oud, maar veel volwassenen kunnen van hem leren.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: