Joke: 'Ik liet merken dat hij er niet alleen voor stond'

Na maanden van onzekerheid je kinderen en geliefde weer in je armen sluiten: duizenden vluchtelingen in Nederland wachten op dat moment. Vrijwilligers als Joke begeleiden vluchtelingen tijdens de gezinsherenigingsprocedure. Joke hielp onder andere de Eritrese Hadish. ‘Op een dag stond Hadish voor de deur, springend van blijdschap.’

‘Aan een gezinshereniging gaat een ingewikkelde procedure vooraf, die meestal wordt opgestart door de vrijwilligers van VluchtelingenWerk op het asielzoekerscentrum waar de vluchteling dan verblijft. Door de lange wachttijden is die procedure vaak nog niet afgerond als een vluchteling naar een eigen woning verhuist. Dat was bij Hadish ook het geval. Daarom begeleidde ik hem tijdens de laatste maanden in onze stad Woudenberg.’

‘Het wachten was slopend’

‘Wekelijks kwam Hadish langs op kantoor: “Is er al nieuws?”. Vaak moest ik hem teleurstellen. Dat wachten was slopend. Soms hoor je maanden niets van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND, red). Ook niet “je bent de zesde in de rij”, of iets anders waaruit blijkt dat je niet wordt vergeten. Elke maand belde ik voor Hadish naar de IND. Zodat hij in ieder geval merkte dat hij er niet alleen voor stond.’

Een levensgevaarlijke reis

‘Hadish’s vrouw en zoontje waren inmiddels ook Eritrea ontvlucht en verbleven in Soedan. Omdat Hadish geen bewijs had dat het echt zijn zoontje was, en hij getrouwd was met zijn jeugdliefde, moesten zij voor een DNA-test naar de Nederlandse ambassade: een gevaarlijke reis voor een vrouw en peuter alleen. Na de test verwachtten we dat de procedure sneller zou verlopen, maar daarna hoorden we weer anderhalve maand niets. Vaak dacht ik aan Hadish, dat hij alleen thuis zat, met al die zorgen. Wat hebben we het in Nederland goed, dacht ik dan.’

Springen van blijschap

‘Toen ging op een dag de bel. Voor de deur stond Hadish, springend van blijdschap. Hij had een brief gekregen waarin stond dat zijn aanvraag was goed gekeurd! Mijn man ik brachten Hadish en een aantal vrienden naar Schiphol: netjes in pak, bloemen mee. Zijn vrouw kwam uit de gate in een prachtige traditionele jurk. “Heeft Joke geen feestjurk? Want dan kan ik haar er een schenken”, zei ze in de auto tegen Hadish. Bijzonder: ook al hebben ze niets, ze willen alles delen.’

'Een kort bezoekje is onmogelijk'

‘Hadish heeft mijn hulp bijna niet meer nodig: hij is druk met de inburgering en zijn vrijwilligerswerk. Met de hereniging met zijn vrouw, zijn niet meteen al hun zorgen voorbij. De angst voor het lot van achtergebleven familie blijft en de jaren vol ellende moeten ze samen verwerken. Soms praten we gezellig bij. Even snel op visite gaan bij Hadish en zijn gezin is er trouwens niet bij: elke keer als ik kom, houdt Hadish een complete traditionele Eritrese koffieceremonie. Prachtig vindt hij dat, en ik ook.’

Hadish over zijn hereniging

Hadish: 'Het leven alleen was heel moeilijk. Ik werd gek zonder mijn vrouw en zoon, en kon niets doen om hen te helpen. Al die tijd was Joke er voor mij. Nu zijn ze bij me en kunnen we praten en lachen. Dat doet me heel veel. Pas nu begint mijn leven. Ik hoop dat ze zich snel thuis zullen voelen. Ik leer hen alvast zo veel mogelijk Nederlandse woordjes, dat zal daarbij helpen. Ook ben ik blij dat mijn zoontje hier een Nederlandse oma heeft: Joke!'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Mike'Jobcoach zijn heeft mijn wereldbeeld veranderd'
  • Lida (49)'Ik zag dat de bevalling niet lang meer zou duren'
  • Gaston (57)'Hun hereniging was onbeschrijfelijk mooi'
  • Jelte (68)'In mijn garage was Abrham even terug in Eritrea'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!