Lida (49): 'Ik zag dat de bevalling niet lang meer zou duren'

Het ene moment hielp taalcoach Lida Spuijbroek de Eritrese Semira nog "gewoon" met de Nederlandse taal, het andere moment hielp ze "live" mee tijdens de bevalling van Semira's zoontje. De onverwachte komst van de baby en een oproep op Facebook, zorgden voor een golf aan hulp en giften.  'Er waren zoveel mensen die zich belangeloos hebben ingezet voor Semira. Het was overweldigend.'

Een appel en een echo

'Afgelopen voorjaar maakte ik kennis met Semira, een jonge Eritrese vrouw van drieëntwintig jaar. Omdat mijn dochter even oud is, vond ik het extra speciaal dat VluchtelingenWerk mij aan haar koppelde. Sindsdien help ik Semira iedere maandagavond met het leren van de Nederlandse taal. We hebben dan een vast "ritueel"; eerst drinken we een kopje thee en eten samen een appeltje. Een paar weken geleden hadden we die net op, toen Semira een foto op tafel legde en naar me toeschoof. Het was een foto van een echo. Daarboven stond een datum: 2 december 2017.'

Bescheiden buikje

'Ze opende een paar knoopjes van haar blouse, waaronder ik een bescheiden buikje zag verschijnen. “Krijg jij een baby?,” vroeg ik verbaasd. Semira bleek dat weekend in het ziekenhuis te zijn geweest, waar de artsen constateerden dat ze ruim zeven maanden zwanger was. Die avond keek ik eens goed om me heen, in haar één-kamerappartement waar nog helemaal niets klaar stond voor een baby die al snel zou komen.'

Gebreide babydekentjes

'Diezelfde dag plaatste ik een bericht op mijn Facebook-pagina waarin ik de situatie uitlegde en om hulp vroeg: een bedje, commode, bonnen; alles was welkom. In de daaropvolgende weken stroomden er meer dan honderd reacties binnen. Een wandelwagen, kleding, een MaxiCosi, geld; het zijn een paar voorbeelden uit het enorme aanbod. Er werden dekens gebreid en kruikenzakken genaaid. Een collega van Henk - mijn man - bood aan om na de geboorte iedere maand een dubbel pak Pampers te kopen, iemand anders wilde alle babykleertjes voor ons wassen. Het was enorm overweldigend.'

Spoedbevalling

'Om het overzicht te houden, maakte Henk een Excel-bestand waarin stond welke spullen wij zouden ophalen en wie spullen kwamen brengen. De herfstvakantie stond voor de deur, de week die Henk en ik vrij hielden om het huisje van Semira helemaal in orde te maken. Maar op de eerste dag van de vakantie ging ‘s avonds de telefoon. We moesten ‘nu’ naar Semira komen, riep een mannenstem. “Het zal wel loslopen,” dacht ik nog toen we in de auto stapten. Maar in haar woonkamer troffen we Semira op handen en voeten aan en werd mij duidelijk dat het niet zo lang meer zou duren. Ik belde een ambulance en een half uur later rende een verloskundige binnen. “Ik zie het kruintje al”, zei ze. Nog geen tien minuten later was Semira's zoon geboren.'

Onder de indruk

'Er lag nog niets klaar, zo snel was het gegaan. Eerder die week had ik een paar hydrofiele luiers gegeven, die mijn man nu snel in de magnetron gooide om de baby warm te kunnen houden. De ambulances arriveerden en niet veel later lag Semira veilig in het ziekenhuis met haar prematuur geboren zoontje naast haar in de couveuse. “Wat is hier nu eigenlijk gebeurd?," zeiden mijn man en ik tegen elkaar, toen we die avond samen naar huis reden.'

Voor altijd verbonden

'Een week later mochten wij Semira en haar zoontje Lion – je spreekt het uit als de Franse stad – gaan ophalen. In diezelfde week hadden Henk en ik alle spullen opgehaald, de meubels in elkaar gezet en haar huis gepoetst. Lion is nu zes weken oud en moeder en kind maken het goed. "Papa Henk" en "mama Lida", zo noemt Semira ons. Het is soms een beetje zoeken naar de balans in onze betrokkenheid, ik probeer realistisch te zijn. Mochten we Semira in de toekomst wellicht niet meer zien, is dat óók goed. Maar wat we samen hebben meegemaakt, zal ons voor altijd binden.'

De 'andere kant' van social media

'Op social media wordt vaak erg lelijk gereageerd op de komst van vluchtelingen, maar op mijn oproep reageerden allemaal mensen die zich belangeloos wilden inzetten voor Semira. Helaas wordt deze "beweging" pas zichtbaar door - in dit geval - mijn oproep; de schreeuwers overheersen in het vluchtelingendebat. Het waren al die warme reacties die uiteindelijk nog de grootste indruk hebben gemaakt.'  

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Abrham (27), Eritrea'Een bijzondere herinnering aan thuis'
  • Marion 'De helpdesk van VluchtelingenWerk steunt enorm'
  • Joke'Ik liet merken dat hij er niet alleen voor stond'
  • Mike'Jobcoach zijn heeft mijn wereldbeeld veranderd'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!