Vrijwilliger Nelleke was erbij toen de man die ze begeleidde, herenigd werd met zijn vrouw en zoontje..

Nelleke: 'Je gaf me mijn familie terug, zei hij'

Het is inmiddels ruim twee jaar geleden, maar vrijwilliger Nelleke denkt er nog graag aan terug. De dag waarop de man die ze begeleidde herenigd werd met zijn gezin, was namelijk een heel speciale. Ze schreef een aangrijpend verslag.

Na twee jaar herenigd

We zijn op weg naar Schiphol. Trillend van de kou staat hij naast me op het perron. Vandaag is een bijzondere dag. Hij wordt na twee jaar namelijk eindelijk herenigd met zijn vrouw en zoontje. Hij heeft zijn zoontje nog nooit in levende lijve gezien: alleen via Skype en op foto's. Ik ben vandaag met hem mee, niet alleen omdat hij me gevraagd heeft, maar ook omdat ik deze hereniging wil meemaken. Sinds zijn aankomst in Nederland begeleid ik hem bij allerlei zaken. Hij vertelt me vaak hoe dankbaar hij me is. Als zijn vrouw en zoontje er straks zijn, valt er ook weer van alles te regelen.

Vliegtuigen kijken

Eenmaal aangekomen bij de luchthaven, lopen we richting de aankomsthal. We proberen de tijd te doden met thee en een muffin. We hebben een ontmoetingsplaats afgesproken met Saskia van het COA. Ze loopt ons tegemoet. Ik stel voor om naar buiten te gaan. Misschien kunnen we het vliegtuig zien landen? Het is bijna twee uur, en in de verte zien we een vliegtuig aankomen. Er blijkt de naam Edelweiss op te staan: duidelijk niet het juiste vliegtuig. Al snel komt er nog een vliegtuig in zicht. Zou dit hem zijn?

Wachten in spanning

Op de monitor lees ik dat 'ons' vliegtuig inderdaad is geland. Het wachten begint en de spanning neemt zichtbaar toe. In de aankomsthal turen we door de ramen en proberen we hen te ontdekken bij de bagageband. Koortsachtig schieten zijn ogen van links naar rechts. Hij lijkt inmiddels bloednerveus. We zien allerlei mensen bij de bagageband, maar zijn echtgenote en zoontje zijn nergens te bekennen. Dan gaat Saskia's telefoon. Ze zijn al door de schuifdeuren en staan in de aankomsthal.

Eindelijk het weerzien

Na die lange reis verloopt het weerzien een beetje onwennig, maar zijn vrouw lacht. Het zoontje kijkt wat onwennig naar die vreemde man die hem steeds streelt en aanraakt. En hij? Zijn ogen glanzen als hij kijkt naar die twee mensen waar hij zo lang op heeft gewacht. Dit is voor mij het meest indrukwekkende verhaal. Nog regelmatig krijg ik complimenten van hem en zijn vrouw. Zo kreeg ik gisteren nog een mail waarin hij me bedankt, omdat ik hem zijn familie heb teruggegeven. Is dat niet mooi?

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Gaston (57)'Hun hereniging was onbeschrijfelijk mooi'
  • Jelte (68)'In mijn garage was Abrham even terug in Eritrea'
  • Rinotha (20)'Mijn vrienden verklaarden me voor gek'
  • Kiki (28)'Langzaam kruipen de kinderen weer uit hun schulp'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!