Rina (76) stond in 1987 aan de wieg van VluchtelingenWerk Dordrecht.

Rina (76): '30 jaar later, maar bescherming blijft nodig'

'Ik hoop dat je nooit hoeft te zien, hoe het land voor je ogen verbrandt. Ik hoop dat je nooit hoeft te smeken, om asiel in een veilig land.' Rina (76) stond in 1987 aan de wieg van VluchtelingenWerk Dordrecht. De verhalen die de vluchtelingen met haar deelden, beschreef ze in een gedicht. Nu, bijna dertig jaar later, is haar gedicht nog steeds actueel.

'Het was het jaar 1987 en medewerkers van VluchtelingenWerk kwamen naar Dordrecht. Hun vraag: kan er ook een vestiging van VluchtelingenWerk in deze stad worden geopend? Nog diezelfde dag besloten we dat dat mogelijk was. Ik en zo'n vijftien andere aanwezigen begonnen de Dordrechtse tak van VluchtelingenWerk.'

Tamil-vluchtelingen uit de jaren 70

'Ik was al eerder in aanraking gekomen met andere culturen. Bijvoorbeeld in de jaren 70, toen mijn man en ik als gastgezin Vietnamese bootvluchtelingen opvingen. Tijdens de oprichting van VluchtelingenWerk Dordrecht moest een tweede groep mensen massaal hun land ontvluchten: de Tamils uit Sri Lanka.'

Kennismaken met de buren

'Wat ik in die tijd vooral deed was langsgaan bij mensen in de straat waar vluchtelingen kwamen te wonen. Ik vertelde hen over de komst van hun nieuwe, buitenlandse buren. Over de situatie in hun herkomstland en hun gebruiken: of de buren daar misschien een beetje rekening mee wilden houden. Eigenlijk ging dat altijd goed.'

Op zoek naar meubels en servies

'Ook reden we in een busje de hele stad door voor gratis meubels en servies. Of ik ging op zondag voor de dienst op de preekstoel staan en noemde een lijstje: "Mannenschoenen maat 42, pak maat vijftig, bankstel." Nog diezelfde middag kon ik die spullen afleveren bij de vluchtelingen. Een goede band met de buren en een fijn huisje vond ik belangrijk. Pas als je een fijne plek hebt, heb je de rust om te integreren.'

Vroeger hoorde je geen verhalen over extremisten

'Ik snap dat sommige mensen de komst van vluchtelingen nu spannend vinden. Vroeger hoorde je geen verhalen over extremisten, kwam het gevaar niet zo dichtbij. Maar die angst is vaak voor 'dé' vluchtelingen. Er zijn mensen die roepen dat vluchtelingen maar weg moet blijven, maar diezelfde mensen gaan voor dat ene vluchtelinggezin dat zij hebben leren kennen door het vuur.'

Wat zou ík doen?

'Wanneer je iemands verhaal hebt gehoord, kun je je veel beter verplaatsen in hun situatie: wat zou ik doen als mijn land in een oorlogsgebied verandert? Waarschijnlijk gelden dan voor de meeste mensen ook de laatste woorden uit mijn gedicht: "Maar stel dat het ooit zou gebeuren, dan hoop ik voor jou en voor mij – op een land dat ons zal omarmen en zegt: kom maar hier, je bent vrij!"'

Foto rechts: Rina vroeger, tijdens haar taallessen

 

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

  • Gaston (57)'Hun hereniging was onbeschrijfelijk mooi'
  • Jelte (68)'In mijn garage was Abrham even terug in Eritrea'
  • Rinotha (20)'Mijn vrienden verklaarden me voor gek'
  • Kiki (28)'Langzaam kruipen de kinderen weer uit hun schulp'

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!