Niemand vlucht vrijwillig: Persoonlijke verhalen

Waarom vluchten mensen eigenlijk? Wat moet je doen voor vrijheid? Of om aan een oorlog te ontsnappen? De antwoorden op deze en meer vragen lees je in de persoonlijke verhalen van vluchtelingen.

Lees wat Akram, Aziz, Fifi, Nada en Khaled hebben doorstaan om eindelijk in veiligheid te kunnen leven in Nederland.

Khaled (31) | Syrië

'Vanuit mijn slaapkamerraam keek ik naar de boom waarin ik als kind zo vaak had geklommen. Ik maakte foto's: van het prachtige uitzicht vanuit mijn slaapkamer, van de zonsopgang en zonsondergang. Voor mijn gevoel nam ik definitief afscheid van Damascus en mijn kindertijd. Mijn vader bracht me naar de bushalte, waar mijn vlucht begon. "Nou, tot ziens", zeiden we tegen elkaar. Het voelde alsof ik in een nachtmerrie was beland.'

Lees verder >>

Akram (57) | Iran

'Na acht jaar gevangenschap, wist ik dat ik Iran zou moeten verlaten. Ik was vrijgelaten, maar het gevaar om weer gearresteerd te worden loerde altijd om de hoek. Niet lang na mijn vrijlating kreeg ik een kind. In de gevangenis had ik zoveel moeders met kinderen gezien, zoveel martelingen en executies. Nu ik verantwoordelijk was voor het leven van mijn zoon, besloot ik mijn land te ontvluchten.'

Lees verder >>


 

Nada (59) | Bosnië

'In Bosnië leefde ik letterlijk in het duister. Midden in de nacht hadden we heel even elektriciteit, uren waarin mijn zoon en ik ons wasten en eten kookten. Daarna werd het weer donker. In de auto op weg naar Amsterdam zaten we samen op de achterbank. Het was nacht en onze vlucht was bijna ten einde. Ik keek naar buiten en zag hoe de snelweg baadde in licht.'

Lees verder >>

Aziz (25) | Eritrea

'Als vluchteling leg je jouw leven in andermans handen. Je belt iemand op, betaalt een hoop geld en hoopt maar dat deze onbekende persoon je een kans biedt op een veilige toekomst. Ik zat in propvolle vrachtauto’s, zat wekenlang uitgehongerd in een pakhuis en stak uiteindelijk in een stuurloze boot de Middellandse Zee over. Vaak had ik geen idee waar ik naartoe ging, maar ik had geen andere keuze dan mee te gaan.'

Lees verder >>


Fifi (80) | België

'Als kind was ik een van die miljoenen vluchtelingen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Engeland ontving ons toen met open armen, maar wat als het land had gezegd: "Ga maar weg, je mag hier niet naar binnen?" Nu de grenzen van Europa zich hermetisch sluiten, denk ik daar vaak over na. Het is inhumaan wat er op dit moment in Europa gebeurt.'

Lees verder >>

 

 

Deel dit met anderen