maandag 29 april 2013

Column Hester Timmers, april 2013

Hester Timmers

"Bij allemaal lijkt het alsof er een soort bubbel om ze heen hangt"

Ik weet niet wie je bent. Ik weet niet hoe je heet. Ik weet niet hoe oud je bent. Ik weet niet waar je vandaan komt. Of waar je naartoe wilt. Ik ken je verleden niet. Ik ken je toekomstplannen, je dromen en je angsten niet. Ik weet niet hoe je oud wilt worden, of waar. Waar wil je eigenlijk zijn, als je tachtig bent? Of zeventig of misschien zelfs vijfenzestig, en je een leven lang hebt gewerkt, of een heel aantal kinderen hebt grootgebracht, je partner misschien al verloren hebt?

Vast niet in een asielzoekerscentrum, in een land ver weg. Met een cultuur die je niet begrijpt, een taal die je niet spreekt. Onzekerheid over de jaren die je nog resten.

Wat moet er gebeuren voordat je die stap zet? Hoe onveilig moet je je voelen, voordat je alles achterlaat?

In het asielzoekerscentrum waar ik werk verblijven de laatste tijd opvallend veel ouderen. Sommigen met hun kinderen. Een enkeling komt als echtpaar, het merendeel alleenstaand. Een deel vindt hier hun kinderen weer terug, anderen niet. Soms heel snel een verblijfsvergunning, soms nog niet.

Wat de verschillen ook zijn, bij allemaal lijkt het of er een soort bubbel om ze heen hangt. Een bubbel Irak, Afghanistan, Noord-Korea. Maar groter en duidelijker nog is de bubbel eenzaamheid en verdriet.

Deel dit met anderen