Dokter Naimi staat klaar voor statushouders

Dr. Naimi is huisarts in Hoogvliet-Rotterdam. Onder zijn patiënten telt hij relatief veel statushouders. Dat is niet zo vreemd als je bedenkt dat de arts uit eigen ervaring weet hoe het is om vluchteling te zijn. Op vijftienjarige leeftijd vluchtte hij namelijk met zijn ouders uit het Afghanistan onder de Taliban.

De assistente van dr. Naimi wijst me de wachtkamer, waar ik plaats mag nemen. De dokter is nog even op huisbezoek. Niet veel later komt hij me echter al halen, zich enigszins bezorgd afvragend of ik niet te lang heb hoeven wachten. Hij komt over als een betrokken arts, en tijdens het interview wordt duidelijk dat dat ook klopt.

Huisarts of ingenieur?

De eerste vraag luidt: waarom? Waarom besluit een Afghaanse puberjongen die de taal van zijn nieuwe land nog niet kent dat hij huisarts wil worden? Hij vertelt dat hij van kleins af aan al arts wilde worden, hoewel dat voor een aanzienlijk deel door zijn omgeving werd ingegeven. ‘Als je in Afghanistan aan een kind vraagt wat ie wil worden, is het antwoord meestal ofwel arts of ingenieur,’ vertelt hij met een glimlach. ‘Ze worden beïnvloed door hun ouders, die maar twee toekomstmogelijkheden voor hun kroost zien.’
Hoewel dus niet helemaal vanuit zijn diepste innerlijk afkomstig, besloot hij dat hij echt graag arts wilde worden. Maar eerst had hij nog een lange weg te gaan: van mavo naar universiteit. Maar op zijn negenentwintigste mocht de voormalige vluchteling zich dan toch officieel ‘dokter’ noemen, tot grote trots van zijn ouders.

Tijd en ruimte voor statushouders

Tijdens zijn werk in de huisartsenpraktijk in Hoogvliet kwam dr. Naimi erachter dat zijn collega-huisartsen het best lastig vonden om hun statushouder-patiënten goed van dienst te zijn. ‘Ze spreken de taal niet,’ verduidelijkt hij, ‘waardoor ze afhankelijk zijn van de tolkentelefoon. Dat kost veel tijd en is niet erg efficiënt.’ Hijzelf kon zich goed in deze groep patiënten verplaatsen, hij ging destijds immers ook met z’n moeder mee naar de dokter om te tolken. En zo kwam het dat dr. Naimi de huisarts voor statushouders werd.
Zelf spreekt hij Urdu (de taal van Pakistan en Indië) en Pashto (een van de twee officiële talen van zijn vaderland Afghanistan). Bovendien spreekt zijn Marokkaanse assistente Arabisch en Berbers. ‘Wij willen dat patiënten die medische zorg nodig hebben worden begrepen. Dat ze weten dat er tijd en ruimte voor hen is.’

Potentie en kennis benutten

Dr. Naimi heeft zich een mooi doel gesteld, dat hij met veel kunde en enthousiasme uitvoert. Is er nog iets anders waar hij graag een bijdrage aan zou leveren op vluchtelingengebied? Dat is er zeker: ‘Bij vluchtelingen zit veel potentie, want ze zijn vaak uit de midden- en bovenklasse afkomstig. Ze hebben veel kennis, zijn bijvoorbeeld hoogopgeleide specialisten. Ik zou willen dat daar meer aandacht voor was. Zodat ze niet, bijvoorbeeld omdat ze de taal niet spreken, in de supermarkt komen te werken.’ De arts probeert zijn steentje ook daaraan bij te dragen, door deze mensen te wijzen op hun mogelijkheden. Door hun advies te geven en te stimuleren. Zijn patiënten zijn hem er dankbaar voor.

 

Werken in de wijk

Dr. Naimi is huisarts in Hoogvliet. VluchtelingenWerk begeleidt statushouders bij het opbouwen van hun leven in hun nieuwe woonplaats, in de nieuwe buurt waar ze komen te wonen. Om die reden zoeken we samenwerking en onderhouden we banden met relevante organisaties en diensten in de directe omgeving.
Zo kwam onze teamleider Rian Tange in contact met Dr. Naimi. Dit resulteerde in een bijzonder interview met onze communicatievrijwilliger Anna Penta.

donderdag 11 oktober 2018

AddToAny

Delen Tweet Delen Delen Mail