'Ze ziet me als een soort dochter, ik ben altijd welkom'

Chanel van Doren is stagiaire bij VluchtelingenWerk Rotterdam. Ze doet prachtig werk en ontmoet bijzondere mensen. Mensen zoals Fatiha Hallaaq, die haar als een soort dochter ziet. Chanel schreef er een stukje over.

'In September startte mijn afstudeerstage als ergotherapie studente bij VluchtelingenWerk Rotterdam. Vol enthousiasme begon ik met het thee spreekuur en sociale activering. Ik ondersteun de statushouders die extra moeite lijken te hebben met een betekenisvolle en de nodige integratiegerichte participatie. Eén van de eerste cliënten die op mijn pad kwam was een echtpaar, Soukri Majou en Fatiha Hallaaq.

Meneer, een vriendelijke man die hard werkt aan zijn integratie en drie keer hallo en dankjewel zegt. De taal gaat nog niet zo vlot, maar meneer gaat trouw naar al zijn lessen, extra activiteiten en draagt zorg voor veel huishoudelijke taken. Mevrouw leerde ik kennen als een veelzijdige dame. Een vrouw met een leven als huisvrouw, moeder en oma. Met veel lichamelijke lasten die haar belemmeren in het voortbewegen en heeft weinig vertrouwen in haar eigen kunnen. Het glas is half leeg-verhaal.

Ik heb het echtpaar mogen leren kennen. Naast de officiële formulieren en instrumenten om de situatie goed in beeld te krijgen, hebben we ook geluncht, de familie leren kennen en samen gelachen, maar ook gediscussieerd.  Mevrouw Fatiha voelt zich niet altijd serieus genomen, vanwege haar lichamelijke en cognitieve klachten. Ze is ervan overtuigd dat zij de inburgering niet kan doen, naar school reizen alleen al zou al veel problemen met zich meebrengen. Daarom heb ik motivational interviewing ingezet waarbij ik haar haar verhaal liet doen, gehoord liet voelen, maar ook bewust maakte van haar gedrag, keuzes en de gevolgen hiervan.

Het was een lang pad met ups en downs. Steeds meer kwam er bewustzijn bij haar waardoor zij ook gestresst raakte van de eventuele gevolgen van het niet inburgeren. Maar inburgeren zelf is ook spannend. ‘Hoe onthoud ik de route?’, ‘Hoe kom ik op school’, ‘Ik kan niets onthouden, ik heb zo’n slecht geheugen!’

Zonder direct een oplossing te bieden, liet ik mevrouw er zelf over nadenken. Na een tijdje was mevrouw klaar voor de keuze, aanmelden bij een school. Ze wilde op school bij haar man, zoon en schoondochter. Zo gezegd, zo gedaan. Daarna viel alles op zijn plaats en was het misschien wat spannend, maar ook wel erg leuk om met haar zoon en schoondochter in de klas te zitten. Ze maken grapjes hoe zij en haar zoon er eigenlijk niet veel van snappen, maar de schoondochter wel. Een last valt van haar schouders.

Vanmiddag stond ik weer voor de deur. Met een rollator. Die hadden we samen uitgekozen en ik had het voor mevrouw opgehaald, want ze heeft nog steeds moeite met zich voortbewegen. Ze ziet er goed uit en ze lacht. We drinken een kop thee en praten over hoe het met haar gaat en hoe het op school gaat. Ik stel de rollator af en leg deze uit. Ze is dankbaar. Ze vertelt dat zij mij ziet als een soort dochter. Een geluid dat mij niet vreemd is sinds ik bij VluchtelingenWerk stage loop. Volgende maand wordt ze geopereerd aan haar knie, dan ga ik weer op bezoek. Ik ben altijd welkom.

Terugkijkend denk ik dat van ons beiden, ik misschien wel het meeste van haar heb geleerd. Wat een prachtig werk!

 

En wat een prachtig verhaal. Dank je wel, Chanel!

 

woensdag 7 maart 2018

AddToAny

Delen Tweet Delen Delen Mail