Inburgeraar Bana (24) uit Eritrea: 'Thuiszitten vind ik een slecht voorbeeld'

Een inburgeringsklas is vaak een bont gezelschap van mensen met een verschillende achtergrond en ervaring. In deze serie spreken we drie klasgenoten van de inburgeringsschool van VluchtelingenWerk in Spijkenisse. Deze keer: Bana, die niet graag stil zit en als voorbereiding op haar inburgeringsexamen met alle liefde vrijwilligerswerk doet in het ziekenhuis.

Uu en Oe

'Het leukste onderdeel van de inburgering vind ik het spreken. Hoewel we tijdens de lessen dat veel oefenen blijven sommige dingen moeilijk. Klanken als "uu" en "oe" bijvoorbeeld. Naast de taal vind ik het interessant om te leren over de geschiedenis van Nederland, de provincies en de koning en de koningin. Toch is het oefenen in de klas niet genoeg. Als je echt wilt inburgeren moet je heel veel praten en de Nederlandse cultuur leren kennen.'

Toekomst in de zorg

'Ik heb drie dagen les, de andere dagen thuiszitten is niet goed en vind ik ook een slecht voorbeeld voor mijn dochtertje. In het asielzoekerscentrum waar ik woonde deed ik daarom al vrijwilligerswerk. Bij de gemeente vroeg ik of ik ook hier weer vrijwilligerswerk mocht doen. Nu werk ik in een ziekenhuis. Daar maak ik een praatje met de patiënten en deel ik koffie uit. Straks, als ik de inburgering heb afgerond, wil ik graag een opleiding doen voor verzorgende. Het liefst ga ik dan werken met ouderen. Van kinderen en ouderen krijg je de liefde die je niet bij veel anderen vindt. Dat vind ik mooi.'

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!