Shermin, Iran (35): 'Hij ontstak de kaars in mijn donkere dagen'

Shermin was bang toen hij in Nederland aankwam. Bang voor de dagen die hij alleen en in een onbekend land zou moeten doorbrengen. Taalcoach Gerard maakte een einde aan zijn stuurloos gedobber en motiveerde hem om 'door te varen'. Nu, vijf jaar later, werkt Shermin bij VluchtelingenWerk en deelt met ons zijn nieuwjaarswens. Een wonderschoon verhaal over hoop, vriendschap, schrijver Kader Abdollah, Spinoza en touwtjes uit de brievenbus.

Gemis, angst en de geur van vers gras

'Op een zonnige dag in de lente van 2012 kwam ik terecht in een klein christelijk dorp op het platteland. De geur van het verse gras en de schoonheid van het Hollandse landschap konden mij niet afleiden van mijn gedachten. Ik liep langs de Perzische Golf in mijn geboorteland, de Golf die ik nooit meer zou zien, toen Hettie - mijn begeleidster van VluchtelingenWerk - de deur van een huis plots opendeed. "Dit is jouw huis", zei ze. En ik, ik voelde mij er niet thuis. Ik was bang, bang voor de dagen die ik alleen aan deze kant van de wereld moest doorbrengen. Ik was bang voor de toekomst die zich verborgen hield achter de grijze wolken. Eén vraag herhaalde zich keer op keer: Is er nog ruimte voor de dromen die ik al jaren koester?'

Wonend in een boek

'De filosoof Spinoza schreef over Nederland: "De stad Amsterdam kan ons tot voorbeeld dienen. In deze bloeiende staat en voortreffelijke stad leven immers alle mogelijke mensen van iedere natie en geloofsrichting met de grootste eendracht samen." Toch duurde het even voordat ik die eendracht ontdekte. Ondertussen maakte ik kennis met de Perzisch-Nederlandse schrijver Kader Abdolah. Hij werd mijn rolmodel. Ik besefte dat het Nederlands dat hij in woord en geschrift beheerst de sleutel is tot alle gesloten deuren. In mijn gedachten woonde ik naast Bolfazl en Rene, de personages uit zijn boek "De Reis van lege flessen". Bolfazl en Rene waren de enige vrienden die ik had.'

Een windstille oceaan

'Maar dat was niet genoeg. Ik had behoefte aan een gesprek, ik wilde mij uiten. Ik voelde mij als een zeiler die midden op de stille oceaan op een harde bries wacht om verder te kunnen varen. Ik kwam in contact met Gerard, mijn taalcoach van VluchtelingenWerk. Hij werd een vriend. Als een surrogaat-wind waaide hij in de zeilen van mijn boot. Gerard motiveerde mij om door te varen in de oceaan die ik innerlijke ontwikkeling noem. Hij liet mij kennis maken met de Nederlandse cultuur en gewoontes. Door hem werd ik in de gelegenheid gesteld om Nederland te ontdekken. Hij ontstak de kaars in mijn donkere dagen.'

Wederzijds vertrouwen

'Bij het pleidooi van Jan Terlouw, over 'het touwtje uit de brievenbus', dacht ik na over mijn eigen geschiedenis. Ik hing een touwtje uit de brievenbus en Gerard trok aan het touwtje. De deur werd geopend. Ineens kwamen er twee culturen met elkaar in aanraking. Er was geen sprake meer van diversiteit, het ging om wederzijds vertrouwen. Weer kwam ik uit bij Spinoza. In zijn optiek wordt het leven beheerst door twee passies: angst en hoop. De eerste ondervond ik al. Nu maakte ik ook kennis met de hoop.'

Veel touwtjes in 2018

'Inmiddels is er vijf jaar voorbij en werk ik als trajectbegeleider bij VluchtelingenWerk Nederland. De tijd is gekomen dat ik mijn opgedane kennis en eigen ervaring inzet om de participatie van statushouders te bevorderen. In mijn werk ontmoet ik nu veel statushouders die hier pas zijn aangekomen. Ik wens ze veel touwtjes uit brievenbussen toe en mensen als Gerard die de uitnodiging aannemen. Die hen welkom heten en hen thuis en gewenst laten voelen. Ik hoop dat 2018 weer een jaar van openstaande deuren wordt. En van Spinoza's eendracht.'

Deel dit met anderen

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!