Rachel wacht op gezinshereniging: ‘In mijn hoofd wonen ze al hier’
Toen Rachel vluchtte, moest ze noodgedwongen haar man en dochter achterlaten. Maatschappelijk begeleider Esmee steunt haar niet alleen bij praktische zaken, maar biedt ook een luisterend oor. Hun professionele relatie groeide uit tot een bijzondere vertrouwensband.
Kijk, je wangen worden weer rood!’ Rachel (42) uit Myanmar wijst plagend naar haar maatschappelijk begeleider Esmee (25), die tegenover haar in het kleine kantoorkamertje zit. ‘Je maakt me gewoon verlegen door de lieve dingen die je zojuist over me zei’, verdedigt Esmee zichzelf. ‘Maar het is waar!’ antwoordt Rachel. ‘Jij behandelt mensen niet als dossiers. Je zorgt voor mensen zoals een mantelzorger dat zou doen.’
Wachten op gezinshereniging
Als je Rachel en Esmee samen ziet, is het moeilijk voor te stellen dat ze elkaar pas sinds augustus 2025 kennen. Esmee ondersteunt Rachel onder andere met haar aanvraag voor gezinshereniging. Ze stuurt documenten op en houdt contact met de ambassade en de IND.
Samen door een ingewikkeld proces
Rachel hoopt dat haar man en dochter op een dag vanuit Myanmar veilig naar Nederland mogen komen. De situatie is onzeker. ‘Op dit moment heb ik al zeven maanden geen contact meer met ze gehad. Het laatste contact was rond de verjaardag van mijn dochter in december. Daarna werd het stil.’
Ondanks alle onzekerheid probeert Rachel hier haar leven op te bouwen. Na ruim twee jaar wachten, kreeg ze in juli vorig jaar eindelijk haar verblijfsvergunning. En kort daarna werd haar een eigen woning toegewezen. Dat is het moment waarop ze Esmee leerde kennen. Zij hielp Rachel niet alleen met de aanvraag voor gezinshereniging, maar ook met praktische zaken rondom haar huis en het zoeken naar werk.
Een groot gemis
Het missen van haar man en dochter breekt haar soms op. ‘Rachel is zo’n onafhankelijke vrouw. Ik probeer haar te laten zien dat ze niet alles alleen hoeft te doen’, vertelt Esmee. Rachel: ‘Soms voelt het net alsof Esmee een soort geest uit Aladdin is die telkens opduikt wanneer ik hulp nodig heb.’ Esmee lacht: ‘Ik weet nog dat je ooit zei dat ik meer van jouw leven weet dan je eigen man, omdat ik zoveel van je weet: van je medicijnen tot aan je loonstroken.’
Ondanks alles bouwt Rachel met opgeheven hoofd aan haar leven hier. Ze droomt ervan om weer in een ziekenhuis te werken. En haar huis is ingericht. ‘Ik heb foto’s opgehangen en dingen gekocht waarvan ik denk: dit zal mijn dochter mooi vinden’, vertelt ze. ‘In mijn hoofd wonen zij en mijn man hier al.’
Bekijk onze themapagina Gezinshereniging
Steun vluchtelingen als Rachel
Mensen als Rachel laten álles achter op zoek naar veiligheid. Met jouw steun begeleiden wij vluchtelingen bij het opbouwen van hun toekomst in Nederland. Het verhaal van Rachel laat zien hoe persoonlijke begeleiding helpt om sneller mee te doen. Help ook mee en geef vandaag nog.
