‘In het bos aan de Griekse grens klinkt alleen mijn stem’

Veel noodtelefoontjes beginnen met stilte. Ik hoor alleen wind, bomen die bewegen, en dan een zachte stem die fluistert: 'We zijn in het bos. Kun je ons helpen?'

Deze mensen bellen vanaf de Grieks-Turkse grens. Ze lopen soms al dagen. Ze zijn moe, bang en hebben geen idee wat er gaat gebeuren. Op dat moment is mijn stem de enige verbinding die ze hebben met hulp, bescherming en een kans om gered te worden. Ik vertel hen stap voor stap wat er gaat gebeuren en hoe zij gevonden zullen worden. Door duidelijk te zijn, wordt de telefoonlijn voor hen even een veilige plek.

Ik vraag altijd hoeveel mensen er zijn. Of er kinderen zijn. Of iemand gewond of ziek is. Ik schrijf de namen op en stuur alles direct naar onze advocaten. Zij nemen contact op met de autoriteiten, want dat is de enige manier waarop deze mensen kunnen worden gered. Zelf naar de grens gaan is verboden. Maar aan de telefoon blijf ik, net zo lang als nodig is.

Vaak vragen mensen aan mij: 'Kun je ons komen halen?' Het doet pijn dat ik dat niet kan. Maar ik zeg altijd: 'Ik blijf bij jullie. Jullie zijn niet alleen. We doen alles wat mag en wat helpt.'

In hun stemmen hoor ik angst, maar ook vertrouwen.

Een vader die zegt dat zijn kind hoge koorts heeft.

Een zwangere vrouw die bang is om te bevallen in het donker.

Een jongen die vraagt of zijn broer misschien nog leeft.

Ook families uit Spanje, Marokko en Duitsland bellen mij soms. Ze sturen foto’s van vermiste geliefden en vragen of ik iets weet. Ze noemen mij hun stem. Dat raakt mij elke keer opnieuw.

Het mooiste moment komt meestal later, in één korte zin: 'We zijn gered.'

Dan weet ik waarom ik dit werk blijf doen. Niet voor cijfers of dossiers, maar voor echte mensen, met echte namen en echte verhalen.

Maar ons werk staat onder grote druk. We waren ooit een groot team van tolken en advocaten. Nu zijn we nog maar met een paar collega’s. Niet omdat de nood kleiner is geworden, maar omdat projecten stoppen en de financiering wegvalt.

Zonder steun kunnen wij dit werk niet blijven doen.

En dan blijft aan de grens alleen de stilte over; geen stem die opneemt, geen advocaat die helpt, niemand die de namen noteert.

Zolang ik mag blijven werken, blijf ik opnemen. En telkens weer zeg ik: 'Blijf rustig. Ik ben hier. We gaan jullie helpen.' 

Amal Jebreel - Tolk bij the Greek Council for Refugees (GCR), Thessaloniki