Daviti: bijna knockout, maar nu klaar voor nieuwe stappen

De asielprocedure van Daviti was er één met vele tegenslagen. Met mokerslagen. Eind maart kreeg hij eindelijk zijn verblijfsvergunning en begin mei de sleutel van zijn nieuwe huisje. ‘Het is raar. Jarenlang had ik alle tijd maar niets te doen. Nu moet ik van alles en kom ik ineens tijd te kort.’

De nu 31-jarige Daviti was in Georgië een jonge, talentvolle rapper. Hij schreef liedjes over de liefde. Natuurlijk! Maar ook protestsongs over het corrupte regime. Hij werd door de autoriteiten in de gaten gehouden en in 2008 opgepakt. De rapper belandde in de gevangenis.
Hij zat ruim vijf jaar vast. Na zijn vrijlating in 2014 wilde hij zijn onschuld bewijzen. Hij werd van straat geplukt door de geheime politie, in elkaar geslagen en voor dood achtergelaten op een afgelegen plek. ‘Ik ben gevonden, ondergedoken, heb gerevalideerd en gewacht op de kans te kunnen vluchten.’

Veilig land

Die kans deed zich voor in de herfst van 2015. De bestemming werd Nederland. ‘Waarom? Vroeger wilden al mijn voetbalvriendjes Brazilië zijn. In die fantasiewereld voetbalde ik altijd voor Holland.’
Hij vroeg in oktober 2015 asiel aan in Nederland. Het werd een akelig lange procedure, waarin zijn asielverzoek twee keer werd afgewezen maar de rechter die afwijzingen ongegrond vond. De Raad van State stelde Daviti vervolgens eveneens in het gelijk, ook na een hoger beroep van de overheid.
‘Eerst geloofde de IND mijn verhaal niet en moest ik terug. Vervolgens geloofden ze mijn verhaal wel, maar stelden ze dat Georgië een veilig land is en ik dus prima terug kon. Ja, Georgië is veilig. Voor de minister, voor toeristen. Maar niet voor mij. Ik ben een bedreiging voor mensen op bepaalde posities die weten dat ze mij onterecht vast hebben gezet.’

Onwerkelijk

Na drieënhalf jaar procedures, na al die onzekerheid, was er eind maart eindelijk goed nieuws. De vlag kon uit, maar van euforie en polonaise waren geen sprake. ‘Alex, de teamleider van VluchtelingenWerk in azc Beverwaard die mij altijd steunde, was super enthousiast, om me heen zag ik zoveel blije mensen die me dit gunden. Maar voor mij was het onwerkelijk. Het leek langs me heen te gaan, niet over mij te gaan. Ik slikte antidepressiva, ik was moe, down. Ik zag het eigenlijk niet meer zitten.’
Dat was ruim anderhalve maand geleden. Hoe anders is het nu. Zijn ogen twinkelen. Twee weken geleden betrok hij een appartement in Schiebroek. Er is geverfd, wat meubilair aangeschaft, de tv staat klaar om te worden aangesloten. Gisteren was hij bij VluchtelingenWerk Rotterdam-Alexander, om daar kennis te maken. Om te luisteren wat zijn mogelijkheden zijn om in september een hbo-opleiding te starten. Om nieuwe stappen te maken.
‘Sinds mijn tijd in de gevangenis heb ik psychische problemen en slik ik medicijnen. Na mijn aankomst in Nederland was de angst weg en heb ik het medicijngebruik afgebouwd tot nul. Ik was positief, vastbesloten de taal snel te leren en hier een mooi leven op te bouwen. Maar het duurde allemaal zolang, de stress kwam terug. Door steeds weer nieuwe procedures werden mijn herinneringen uit Georgië opgerakeld. Ik kreeg paniekaanvallen en nachtmerries. In de zomer van 2018 ben ik weer medicijnen gaan slikken. Ik had nergens meer zin in. Ik was terug bij ‘af’.’

Kapot gemaakt

Alex Groen, teamleider in Beverwaard, maakte dat van dichtbij mee. ‘De positiviteit en energie waarmee hij hier op het azc iedereen voor zich won, was weg. Hij trok zich terug, was niet meer te motiveren. Kapot gemaakt door de juridische janboel. Het is heftig zoiets te zien gebeuren. Om te zien hoe het systeem mensen die toch al traumatische ervaringen hebben, nieuwe stress bezorgt  en zo verder beschadigt.’
Daviti: ‘Alex bleef mij steunen. Net als mijn advocaat en taalcoach Hans, die - hoewel ik nergens meer zin in had - als vrijwilliger toch steeds weer bleef komen. Dankzij Hans sprak ik toch af en toe nog wat Nederlands.’

Haast

Hij kijkt rond in zijn nieuwe appartementje, dat nog wat leeg is maar na jaren azc’s, met volle huiskamers en een slaapkamer delen met vreemden, nu al als ‘thuis’ voelt. De lusteloosheid en apathie van het slopende, laatste driekwart jaar moeten worden afgeschud. Hij heeft haast nu, er moeten dingen snel worden aangepakt. ‘Ik wil nu snel taalniveau B2 halen zodat ik hbo kan doen.’
Hij wil zijn medicijngebruik afbouwen, weer stoppen met roken. Hij staat open voor nieuwe vriendschappen en ervaringen, om oude, pijnlijke herinneringen en nachtmerries te verdringen. ‘Ik hoop dat Alex hier snel een keertje op bezoek komt. Mijn taalcoach Hans en Alex: die mensen van VluchtelingenWerk ben ik zo ongelooflijk dankbaar.’

Hij richt zich op. Ze hebben hem niet kapot gekregen.

 

Mensen als Daviti door dik en dun steunen

Het team van VluchtelingenWerk in azc Beverwaard speelde een cruciale rol in het leven van Daviti. Teamleider Alex Groen is op zoek naar versterking, naar vrijwilligers en stagiairs die mensen als Daviti door dik en dun willen steunen. Soms met een schouderklopje, soms door hen wakker te schudden en aan te sporen.
Wie komt er helpen?

Kijk hier voor de vacatures in Rotterdam (vink 'stage' aan voor stageplekken, onder meer in azc Beverwaard)

Ook elders in onze regio zijn er mensen als Daviti, die het moeilijk hebben en onze steun verdienen. Kijk hier naar alle vacatures:

vrijdag 17 mei 2019

AddToAny

Delen Tweet Delen Delen Mail