Terug op de leslocatie, als een vis in het water

De coronacrisis vraagt veel van ons uithoudingsvermogen en geduld en om discipline De gevolgen van de lockdown zijn nog steeds van invloed op alles wat we doen. Maar voorzichtig positief vooruitkijken kan ook weer. En dat doen teamleider inburgering Jan Koeslag, taalcoach Willemijn Tap en cursist Hirou Mahmoud Zadeh dan ook graag.

‘Ik vind het een rare, onzekere periode en hoop dit nooit meer mee te maken’, zo begint Jan Koeslag, teamleider inburgering in Rotterdam en Nissewaard. ‘Dat op afstand werken en online vergaderen was een noodzakelijk kwaad, maar is echt niets voor mij. Inmiddels voel ik me na het opengaan van de leslocaties weer als een vis in het water. De meeste cursisten zijn gelukkig weer terug in de klas.’
Na het sluiten van de leslocaties in maart, is er in Zuidwest – in samenwerking met de docenten van NLtraining - heel snel gestart met online lessen. Jan: ‘We zijn in de auto gestapt en hebben onze cursisten en vrijwilligers in de hele regio snel kunnen voorzien van de juiste materialen, zoals boeken en examen-oefenbundels. Hierdoor hebben veel cursisten voortgang kunnen boeken bij hun taalontwikkeling en geen onnodige achterstand opgelopen. De samenwerking met NLtraining was op dat vlak geweldig. Complimenten voor de flexibiliteit van hun docenten.’

Verschillende scenario's

‘Als teamleider moet je snel schakelen tussen allerlei partijen. Je hebt per slot van rekening te maken met cursisten, taalvrijwilligers, docenten en externe contacten. Communicatie is hierbij het sleutelwoord: zoveel mogelijk duidelijkheid verschaffen over de volgende stappen. Als team hebben we steeds geprobeerd vooruit te denken en verschillende scenarios uit te denken om snel te kunnen handelen wanneer de omstandigheden daar om vroegen’ , aldus Jan.
Toen de schooldeuren op 1 juli eindelijk weer open mochten, was dat voor alle cursisten een opluchting. Maar dus zeker ook voor de teamleider. ‘We hebben iedereen weer welkom geheten met koffie en gebak.’
Hoewel we met een dreigende tweede golf niet te vroeg mogen juichen, kijkt Jan Koeslag positief terug op de afgelopen maanden: ‘Ik heb geleerd dat er bij het ontstaan van bijna ieder probleem, genoeg creativiteit opduikt om tot gerichte en passende oplossingen te komen. Ik ben trots op onze vrijwilligers en docenten, die bereid en in staat waren om op afstand toch kwalitatief goede lessen te verzorgen.’

Tafel vol lekkernijen

Veel was er anders, maar de wil om te leren bleef onveranderd. Taalcoach Willemijn Tap (links op de foto) en cursiste Hirou Mahmoud Zadeh (midden) bevestigen dat de inburgering in Zuidwest nog geen anderhalve dag heeft stilgelegen. Bij Hirou thuis, aan een tafel vol met lekkernijen, beantwoordt het taalkoppel in aanwezigheid van Jan Koeslag (rechts) nog wat vragen:

Half maart moest de inburgering stoppen. Stopte daarmee ook jullie contact?
Hirou: ‘Het is niet gestopt. We hadden contact per telefoon en zijn ook bij elkaar langs geweest. Mijn taalcoach belde vaak en vroeg hoe het met mij ging.’

Hoe zijn jullie verder gegaan met het oefenen van de taal?
Willemijn: ‘Telefonisch, met whatspp en huisbezoek over en weer. Doordat wij beiden voorzichtig en verantwoordelijk met de situatie zijn omgegaan konden wij contact blijven houden.’
Hirou: ‘ We hebben vooral veel telefonisch contact gehad. Willemijn vroeg hoe het met de online lessen ging, maar vooral hoe het met mijzelf ging tijdens de coronaperiode.’

Wat was er moeilijk in die periode?
Willemijn: ‘Angst voor corona. Voortdurend rekening houden met de voorschriften en aanbevelingen. Wat het oefenen betreft is het makkelijker als wij bij elkaar in dezelfde ruimte zitten. Er is toch een soort barrière door de taalachterstand en als je bij elkaar bent kun je iets makkelijker aanwijzen of benadrukken.’
Hirou: ‘De hele dag thuis zitten was het moeilijkst. Ik zit al heel lang in een procedure voor gezinshereniging en die werd tijdelijk stilgelegd vanwege corona. Dat bracht veel onzekerheid, ik werd er moedeloos van.’
   
Corona is/was geen leuke periode. Maar is er toch iets waar jullie samen met veel plezier/trots op terugkijken?
Willemijn: ‘Dat wij steeds het contact met elkaar hebben gehouden.’
Hirou: ‘Willemijn was heel lief en betrokken naar mij toe en niet bang om langs te komen en contact te zoeken. Zij is als familie voor mij.’
  
Sinds begin juli is de leslocatie weer open. Is jullie contact nu weer helemaal 'normaal'?
Willemijn: ‘Niet helemaal, maar dat komt omdat ik midden in een verhuizing zit en omdat we erg voorzichtig blijven. Gezien de opleving van het virus op dit moment, kijken we het rustig aan.
Hirou: 'Maar gelukkig hebben we de volgende afspraak ook alweer in de agenda staan. Begin augustus ga ik naar Willemijn toe. Dan zien we elkaar weer!’

 

Wie komt er helpen?

Het contact met taalcoach Willemijn is voor Hirou van onschatbare waarde. En dus zeker niet alleen bij het leren van de taal. VluchtelingenWerk Zuidwest-Nederland is nog op zoek naar nieuwe taalcoaches. Wie komt er helpen? Zie hier de vacaturetekst.

 

maandag 27 juli 2020