Idrees' vreselijke ervaringen op Lesbos: 'Lhbt'ers zijn niet veilig in het kamp'

Idrees (28) is homoseksueel en daar staat in zijn geboorteland Iran de doodstraf op. Hij vluchtte naar Europa, maar kreeg in het kamp Moria op Lesbos te maken met ernstig geweld. De politie liet hem aan zijn lot over. 'Dit gebeurt in het kamp met iedereen die is zoals ik.'

Een bruid kiezen

'Mijn familie komt uit Afghanistan, maar ik ben geboren in Iran. Ik had daar alles, het ontbrak me aan niets. Maar ik ben homoseksueel en dat is verboden in Iran. Steeds vaker vroeg mijn familie waarom ik niet ging trouwen met een meisje. Dan loog ik dat ik op een dag een bruid zou kiezen. Maar ik kán niet met een vrouw zijn.'

Steun vluchtelingen in Griekenland

De voortdurende en uitzichtloze impasse op de Griekse eilanden moet doorbroken worden. VluchtelingenWerk pleit voor een directe aanpak van de mensonterende situatie. Asielzoekers moeten in Griekenland asiel kunnen aanvragen onder veilige en gezonde omstandigheden en daarbij onafhankelijke voorlichting en hulp krijgen. Net als in Nederland.

Help ook mee en doneer direct

Iets heel slechts

'De rest van de familie wilde niet meer met mij omgaan omdat ze hadden gehoord dat ik met een man was. Ik werd steeds vaker lastiggevallen en was niet meer veilig. In onze cultuur is gay zijn iets heel slechts.'

Aangevallen

'In 2018 vluchtte ik naar Europa. Ik kwam in kamp Moria terecht, op Lesbos. In het kamp waren ook mensen die lhbt'ers niet accepteren. Die kwamen erachter dat ik asiel had gevraagd omdat ik gay ben. Vanaf dat moment werd ik aangevallen. Zo werd ik onder andere geslagen met stokken. En ik ben niet de enige lhbt'er die dit in het kamp overkwam.'

Geen aandacht

'Ik stapte naar de politie die het kamp bewaakt, maar ze zeiden: "Je leeft toch nog? Los je eigen problemen op." Ik bleef aankloppen bij de politie en bij UNHCR, maar ze hadden er geen aandacht voor. Ik durfde niet meer in mijn tent te slapen en verstopte me 's nachts ergens buiten het kamp.'

Alle lhbt’ers

'Eindelijk, na een jaar, hielp UNHCR me aan een ander adres. Ik heb nog steeds nachtmerries en ik slik medicijnen tegen de stress en de psychische problemen. En nu is mijn asielaanvraag afgewezen, de overheid gelooft niet dat ik homoseksueel ben. Mijn enige hoop is dat de Griekse overheid mij alsnog zal accepteren, dat ik ergens veilig kan leven. Ik wil geen blok aan het been zijn, ik wil een positieve bijdrage kunnen leveren aan de maatschappij.'

 

Dossier één jaar na Moria

Meer persoonlijke verhalen

Ben je vrijwilliger, vluchteling of sympathisant en heb je ook een interessant verhaal? Laat het ons weten!

Wil je onze nieuwsbrief ontvangen?

Volg ons via: